သီတာကိုယ္တိုင္ေရငတ္လို ့
ေရွာင္လႊဲမရတဲ ့ကံၾကမၼာမွာ
မင္းအာေခါင္ေျခာက္ေနေရာေပါ ့
လႊတ္ခ်ခဲ ့ရတာနဲ ့ ထမ္းပိုးေနခဲ ့ရတာ
ဆတူညီတယ္လို ့မင္းထင္မွတ္ထားေနတုန္း
ဒါေပမဲ ့အစြန္းအထင္းဟာ
ေလ်ာ္ဖြတ္လို ့မရေတာ ့တဲ ့ေျခရာ
အတိတ္ရဲ ့အရိပ္ကို ရိုးသားတဲ ့မင္းရဲ ့စိတ္နဲ ့လိပ္ျပာသန္ ့စြာ
ဖံုးအုပ္ဖို ့ႀကိ ုးစားေနရတုန္း
သီတာ
ေမာပန္းေနၿပီလား
တကယ္ေတာ ့မင္းဘာအမွားမွမလုပ္ခဲ ့မိပါဘူး
အိပ္ငိုက္တာကိုေခါင္းညိမ္ ့တယ္လို ့တစ္ဖက္က ထင္သြားခဲ ့တာ
မင္းေလ်ာက္တဲ ့ေျခလွမ္းေတြကေလးလြန္းေနမွန္းသိ
လည္ျပန္ၾကည္ ့ေတာ ့မင္းအရိပ္ေတြအရမ္းရွည္ေနတာ
အံၾသေနၿပီလား
မ်က္ရည္ေတြကိုပဲအေဖၚျပ ုေနမယ္ဆိုရင္
နိမ္ ့သြားတဲ ့ေျမႀကီးအတြက္ထိုးစိုက္မဲ ့လွံေတြကလဲအသင္ ့
သီတာ
မေန ့ကမင္း ေခါင္းပန္းလွန္ၾကည္ ့ေတာ ့
ဓါးတစ္လက္ဟာ မင္းရဲ ့ခါးၾကားထဲေရာက္လာမယ္
ယံုၾကည္ရာဟာ ပတ္၀န္းက်င္ကိုအခ်က္ျပေနဖို ့မလိုအပ္ဖူး
လက္ကနာရီကို ငံု႔ၾကည္႕မိတိုင္း
ေနာက္ျပန္သြားေစဖို႔စိတ္ကူးေနမိ
ေလ်ာ ့ေခြသြားတဲ ့မင္းရဲ ့စိတ္မွာ
ခါးၾကားကဓါးက မ်က္ရည္သုပ္တဲ ့အ၀တ္တစ္စျဖစ္ေတာ ့မယ္
မင္းတင္းထားတဲ ့မာနက မင္းအနာဂါတ္ရဲ ့စစ္ကဲပဲ
မင္းကူးခပ္ဖူးတဲ ့ေတာအုပ္က
မင္းကိုယ္တိုင္ေမ့ပစ္ရေတာ ့မဲ ့အိမ္မက္ဆိုးပဲ
သီတာ
ဒီတစ္ခါ ကံၾကမၼာရဲ ့တံခါးေခါက္သံၾကားရင္
ခါးၾကားကဓါးကိုဆြဲၿပီး ရဲရဲ၀ံ၀ံဖြင္ ့လိုက္စမ္းပါ ။
စိုးပိုင္ဦး
Categories:
ကဗ်ာ
