မိုးျမင့္သီဟ

“ငါမအားဘူးကြ အေမ့ကို အဖြားေတြအိမ္ လိုက္ပို ့ေပးရမယ္ ”
အရင္ဆံုးစပီးျငင္းတာက စာပိန္ေညာင္ပါ ။
“ငါလည္း အဲဒီအခ်ိန္ အိမ္မွာေစ်းကူေရာင္းေပးရမယ္ကြ မအားဘူး”
ဒါကလဲ ေဆာင္းဦးလိႈင္ရဲ ့မဆိုင္းမတြအေျဖပါ ။တဆက္တည္း
“မင္းကလဲကြာ ရည္းစားနဲ ့ခ်ိန္းေတြ ့တာပဲ တစ္ေယာက္တည္းသြားလည္း ရတာပဲ”တဲ ့ ။
“ေအးကြာဒါဆိုလဲငါ ့ဟာငါပဲသြားလိုက္ပါ ့မယ္”လို ့
ငေက်ာ္လဲေျပာခဲ ့ၿပီးသူငယ္ခ်င္းေတြလမ္းခြဲလိုက္ၾကတယ္။
အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ေရမိုးခ်ိဳးၿပီး အေမြးနံ႔ေတြ တေထာင္းထာင္းထေနေအာင္မြန္ထြန္ေနေအာင္ဆြတ္ထားတ့ဲ ့ငေက်ာ္ကို အေမကလဲတၾကည္ ့ၾကည္ ့နဲ ့ပါ။ နာရီတၾကည္ ့ၾကည္ ့နဲ ့ဂဏာမညိမ္ျဖစ္ေနတဲ ့ငေက်ာ္ကို
အေမ ေတာင္အျမင္ကပ္လာပံုရပါတယ္ ။

“ငေက်ာ္ နင္ဒီေန ့ဘာျဖစ္ေနတာလဲ”
အေမ စေမးပါၿပီ ။
“အာ ............. သားဘာမွမျဖစ္ပါဘူး အေမရ”
ဟု ျပန္ေျပာရင္း စက္ဘီးေလးတြန္းၿပီး ငေက်ာ္ အျမန္လစ္ထြက္လာခဲ့ရပါတယ္။ အခ်ိန္က (၅)နာရီခြဲပဲရွိေသးတယ္ ေစာေနေသးတယ္ေလ ။
ထိုင္ေနက် လက္ဘက္ရည္ဆိုင္သြားၿပီး လက္ဘက္ရည္တစ္ခြက္နဲ ့အခ်ိန္ျဖ ုန္းေနလိုက္ရတယ္ ။
ေဟာ ၆ နာရီ ၁၅ မိနစ္ ငေက်ာ္မေအာင္ ့နိုင္ေတာ ့ပါ ။
ခ်စ္သူတို႔လမ္းကို စက္ဘီးေလနဲ႔ ထြက္လာခဲ့ပါေတာ့တယ္။ လမ္းထဲကေစ်းဆိုင္ေလးမွာ စီးကရက္၀င္၀ယ္သလိုနဲ ့ကိုေမာင္သက္ အေၾကာင္းကိုစတင္ စနည္းနာရပါၿပီး ။

“အန္တီ ဒီလမ္းထဲမွာ ကိုေမာင္သက္တို ့အိမ္ကဘယ္နားမွာလဲဗ်”
ငေက်ာ္စေမးလိုက္ပါၿပီ ။ အေဒၚႀကီးတစ္ခ်က္စဥ္းစားလိုက္ဟန္နဲ ့ျပန္ေျဖပါတယ္ ။
“ဒီလမ္းထဲမွာကိုေမာင္သက္ဆိုတာမရွိပါဘူးကေလးရဲ ့”
“ ဗ်ာ ” ဒီအာေမဋိတ္သံေတာ္ေတာ္က်ယ္သြားလို ့
အေဒၚႀကီးေတာင္တြန္ ့သြားတယ္ ။
“ဟုတ္ .... ဟုတ္ လို ့လားအန္တီရာ”
အထစ္ထစ္အေငါ ့ေငါ ့နဲ ့ငေက်ာ္အေမးအတြက္ အေျဖကလဲရွင္းပါတယ္
“ငါဒီလမ္းမွာေနလာတာ အႏွစ္ ၃၀ ေက်ာ္ေနၿပီ ဒီနာမည္ဒီလမ္းမွာမရွိဘူး”တဲ ့
ငေက်ာ္ရူးခ်င္သလိုျဖစ္သြားတယ္ အေဒၚႀကီးကဆက္ေျပာပါတယ္
“ဟိုဘက္လမ္းသြားၾကည္ ့ပါလားရွိရင္ရွိမွာေပါ ့”
“ဟင္”ငေက်ာ္ေတြေ၀သြားပါတယ္ ။

ေနာက္ေတာ ့မွ ဒီအန္တီေျပာတာျဖစ္နိုင္တယ္ဆိုၿပီး ေနာက္တစ္လမ္းကိုစက္ဘီးေလးနဲ ့ထြက္လာခဲ ့တယ္။
အရင္လိုပဲ ေစ်းဆိုင္ေလးမွာ စီးကရက္၀ယ္သလိုနဲ႔ေမးၾကည့္ေတာ့အေျဖေတြကေစာေစာကအတိုင္းပဲဆိုေတာ ့ငေက်ာ္ေသြးပ်က္လာပါေတာ ့တယ္တလမ္း၀င္တလမ္းထြက္နဲ ့ငေက်ာ္ေမးလာလိုက္တာ (ရ)နာရီလဲတီးပါၿပီ ။
ဘယ္လိုမွလဲေမးလို ့မရပါဘူး ။
“ကိုေမာင္သက္ေရ” “ကိုေမာင္သက္ေရ” နဲ ့ ေအာ္ေခၚခ်င္စိတ္ေပါက္လာပါေတာ ့တယ္
တျဖည္းျဖည္းနဲ ့(ရ)နာရီလဲေက်ာ္လာပါၿပီ ။ ဘယ္လိုမွလဲေမးလို ့မရေတာ ့ပါဘူး ။
တလမ္းမွာေတာ ့နဲနဲထူးျခားလာပါတယ္ ။ “ကိုေမာင္သက္ေတာ ့မရွိဘူးကြ ဦးေမာင္သက္ပဲရွိတယ္ ”
“ဗ်ာ” “ဘယ္နားကအိမ္လဲဗ်ာ”
“ဒီအိမ္ေလကြာ ငါကဦးေမာင္သက္ေပါ ့ဘာလုပ္ဖို ့လဲ”
“ဟာ ဘာမွမလုပ္ပါဘူး ကၽြန္ေတာ္က ကိုေမာင္သက္ကိုရွာတာပါ”
လို ့ေျပာၿပီးမနဲလစ္ထြက္လာခဲ ့ရတယ္ ။ အနီးနားပတ္၀န္းက်င္ကိုေ၀ ့ၿပီးခ်စ္သူအရိပ္အေယာင္လဲ
မသိမသာရွာၾကည့္လိုက္ေသးတယ္ ဘယ္သူမွမရွိပါ။ ဒီအိမ္လဲမဟုတ္ေလာက္ပါဘူးဆိုၿပီး နာရီငံု႔ၾကည္ ့လိုက္ေတာ ့(၈)နာရီတီးခဲ ့ပါၿပီ ။တစ္ကိုယ္လံုးလဲေခၽြးေစးေတြနဲ ့မြန္းၾကပ္ေနသလို လူကလဲ
ေျခပစ္လက္ပစ္က်ခ်င္ေနပါၿပီ ။

ခ်ိန္းဆိုထားမႈ႔ဟာပိုးဆိုးပက္စက္လြဲေခ်ာ္ခဲ့ၿပီမွန္း ငေက်ာ္သိလိုက္ပါၿပီ။နက္ျဖန္ခ်စ္သူကိုဘယ္လိုေျဖရွင္းရမွန္း
ငေက်ာ္ေခါင္းကိုက္လာပါၿပီ။အားကိုးစရာဆိုလို႔လည္းစာပိန္ေညာင္ရယ္ေဆာင္းဦးလိႈင္ရယ္ေအးမာရယ္ပဲရွိေတာ့တယ္။
ဒီလိုနဲ ့ငေက်ာ္ အိမ္ကိုျပန္လာခဲ ့ရပါေတာ ့တယ္ ။ မနက္ေက်ာင္းတက္ခ်ိန္ေရာက္ေတာ ့လဘက္ရည္ဆိုင္မွာ
ဟိုႏွစ္ေကာင္ကိုအရင္တိုင္ပင္ရပါတယ္ ။ သူတို ့ကလဲေျဖတာရွင္းပါတယ္

“ ကိုေမာင္သက္ကို ရွာလို ့မေတြ ့ဘူးေျပာလိုက္ေပါ ့ကြာ”တဲ ့
ငေက်ာ္လဲသူတို ့စကားၾကားေတာ ့နဲနဲအားရွိသြားတယ္။ မၾကာပါဘူးလာပါၿပီ ခ်စ္သူနဲ ့ ေအးမာ ။
၂ေယာက္စလံုးမ်က္ႏွာေတြကတင္းမာေနပါတယ္။ခ်စ္သူကတစ္ခ်က္ေလးေတာင္ လွည္ ့မၾကည့္ပဲ
စာသင္ခန္းထဲတန္း၀င္သြားပါတယ္။
ေအးမာကလဲ လက္ညိဳးတစ္ေခ်ာင္းေထာင္ျပၿပီးသတိေပးသြားတယ္။
ငေက်ာ္မေနနိုင္ဘူး ေနာက္ကေနအေျပးလိုက္သြားရတယ္။စာသင္ခန္း၀မွာပဲ ေအးမာကေစာင္ ့ေနပါတယ္ ။
ခ်စ္သူကေတာ ့သူ ့ထိုင္ခံုမွာ ေက်ာက္ရုပ္လိုထိုင္ေနပါတယ္ ။ေအးမာကစေမးပါတယ္

“ဟဲ ့  နင္ညက ဘယ္မွာသြားေသေနတာလဲ မသာေကာင္”
“ဟာ  ငါညက ကိုေမာင္သက္တို ့အိမ္ကိုတညလံုးရွာေနရတာေလ”
ငေက်ာ္ကျပန္ေျပာလိုက္တယ္။ ေအးမာက
“ဘာလုပ္ဖို ့လဲ ကိုေမာင္သက္အိမ္ကိုရွာတာ”
“ဟ  သူ ညကငါ ့ကို ကိုေမာင္သက္တို ့အိမ္ေရွ ့ကေစာင္ ့ခိုင္းလို ့ေလ”
လို ့ငေက်ာ္ျပန္ေျပာပီးေတာ ့ပီေက အိပ္ခြံေလးကစာကိုျပလိုက္တယ္။
အဲဒီစာကိုေအးမာျပန္ဖတ္လိုက္ၿပီးေတာ ့ေဒါသပိုထြက္လာဟန္နဲ ့
“ဟဲ ့  ငတံုး ရဲ ့နင္ ့ကိုညက သူတို ့အိမ္ေရွ ့မွာေစာင္ ့ေနခိုင္းတာဟဲ”
ဘယ္ကမွကိုေမာင္သက္ ဆိုတာမပါးဘူးဆိုၿပီး စာကိုသူက ျပန္ဖတ္ျပပါေတာ ့တယ္။

“ည(ရ)နာရီကို 'ေမာင္' ' သက္ ' တို ့အိမ္ေရွ ့ကေစာင္ ့ေန လို ့ေျပာတာဟဲ ့”